Życie należy się literaturze. Szkice i eseje

Życie należy się literaturze przypomina, że wszechstronna działalność pisarska Janiny Katz, najpierw jako krytyczki literackiej, literaturoznawczyni i eseistki, należała i należy do polskiej kultury. Zgromadzone tu teksty ukazywały się od lat 70. w polskich czasopismach (głównie w paryskiej „Kulturze” i w „Znaku”). Przejrzystość wywodu, humor, zaskakujące ironiczne pointy, a równocześnie przeświadczenie, że literatura prześwietla zagadki losu, to cechy rozpoznawcze jej interpretacji tekstów. Pojawiają się tu m.in. Grynberg, Filipowicz, Kornhauser, Krynicki, Mrożek, Szymborska, Toporska i Zagajewski. A obok nich znajomi i przyjaciele z Krakowa i Kopenhagi, którym przygląda się ze współczuciem i rozbawieniem. W późnych esejach przygląda się także samej sobie – bez taryfy ulgowej.

Tytuł jest skróconym cytatem ze szkicu o tomiku Antynostalgia. Janina Katz chwali w nim Grynberga: „za wiarę, że życie, które jest losem nie tylko pojedynczym, należy się literaturze”. Ten komplement ujawnia jej tęsknotę do literatury, która jest przedłużeniem egzystencji - ma tyle samo wigoru, możliwych wcieleń co zagadkowa przygodność ludzkiego losu.

Życie należy się literaturze dowodzi, że krakowska szkoła krytyki miała swoją wybitną przedstawicielkę w Kopenhadze.